Helaas is mijn vader 13 Januari 2012 overleden. Pap was na de dood van zijn vrouw vereenzaamd, zag het leven niet meer zitten voor hem hoefde het allemaal niet meer. Hij praatte er open over dat voor hem het lichtje mocht uitgaan. De leegte die mam achterliet daar kon hij niet mee omgaan, ondanks dat we pap overal bij hielpen bleef het een groot gat. Daarbij kreeg pap 4 Mei 2011 te horen dat hij longkanker had in een ver gevorderd stadium met uitzaaiingen in de lymfe. Dat was een hele grote klap voor ons allemaal. Waarom nu pap? Waarom moest dit hem nu overkomen, hij had het al zwaar genoeg. Pap had besloten geen levensrekkende behandelingen te doen en wij als kinderen stonden daar achter. Het ziekteproces zagen wij zienderogen verslechteren. Hij kreeg steeds meer klachten, had moeite met eten. Hij viel kilo's af. Daarbij kreeg hij 25 November 2011 een herseninfarct en heeft hij bijna 4 weken in het ziekenhuis gelegen. Pap besefte dat het alleen thuis zijn nu niet meer kon, en dat het beter was om naar een verpleegkliniek te gaan. Toch knapte pap op en vonden wij dat pap nog veel te goed was om daar heen te gaan. Toen heb ik besloten samen met mijn man om pap in huis te nemen en hem te verzorgen tot het niet meer ging. In die periode van 4 weken hebben we pap verwend,  alles laten eten wat hij graag wilde, maar toch zagen we pap achteruit gaan en was de levenslust ook op het laagste pitje. Hij vond het allemaal te lang duren. Kreeg een hekel aan de pillen dat waren ook 15 op een dag. Samen met mijn zus hebben we afgewisseld en ging pap ook naar haar toe en ook naar mijn schoonzus. Daar genoot die dan ook van hun aanwezigheid en een lekkere kop soep. Op 11 Januari kreeg pap weer een lichte herseninfarct, ik kwam terug van een wandeling met de hond, toen zat hij vreemd aan de keukentafel en vroeg hem; pap wat is, toen zei hij ik heb een raar gevoel in mijn vingers, en toen wist ik genoeg. Meteen de huisarts gebeld en is die met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht, daar is die een nacht ter observatie gebleven en hebben we hem de dag erna weer naar huis gehaald. Toen ging het weer redelijk goed alleen klaagde hij over hevige hoofdpijnen. Ik maakte me natuurlijk zorgen zoals iedereen, en het zat me niet lekker. Mijn zus heeft hem 13 Januari opgehaald zodat ik even mijn boodschappen kon doen want pap kon niet meer alleen zijn. Toen kreeg ik rond 18.30 uur een paniek telefoontje van mijn zus dat er iets met pap was, wij meteen ernaar toe en toen schrok ik heel erg. Pap had een hele zware beroerte gekregen bij mijn zus op de bank en was niet meer aanspreekbaar, toen ging het allemaal heel erg snel, dokter erbij, helemaal onderzocht maar pap was al in coma geraakt. Het was vreselijk om hem zo te moeten zien en we wisten dat het einde naderde. We hoopte alleen dat hij geen pijn zou hebben, dus we zijn blijven praten tegen hem, en hem vastgehouden en gestreeld over zijn bol. Zijn ademhaling werd steeds zwaarder, en na een tijd toen de ambulance kwam om hem te vervoeren naar de Heemhof wisten we dat het zo voorbij zou zijn. Daar aangekomen duurde het maar 10 minuten totdat zijn laatste adem werd uitgeblazen. Pap was gestorven in bijzijn van zijn kinderen en kleinkinderen hij was niet alleen maar omringt met familieleden die van hem hielden.

We hebben mijn vader zelf aangekleed, en in de kist gelegd. Heftig maar zeer blij dat ik dat nog samen met mijn zus schoonzus en schoondochter gedaan heb. Pap zag er zo mooi uit, zo vredig, zo verlost, zijn wens om het aardse los te laten is in vervulling gegaan. Woensdag 18 Januari was de crematie om 11.15 in Geleen

Wij hebben er vrede mee, omdat we wisten dat pap niet meer wilde en daarom zeggen wij ook "Het is goed zo pap" maak je reis naar Mam en Frits en sein ons een berichtje af en toe.

We zullen je gaan missen, maar je leeft voort in onze harten

Wat heb je toch genoten van je achterkleinkinderen Alysa, Pyta en Selina, je straalde als je ze zag, je was een prachtmens PAP.